Ik Denk dat ik het Kan!

Door Suzanne Clothier
Vertaling door Jan Tholhuijsen


Opmerking: Derde in een serie van 4 artikelen over springen, die eerst verschenen zijn in het Off Lead tijdschrift.


In het eerste artikel in deze serie bekeken we hoe ingewikkeld het proces van het springen is. Hoeveel we als vanzelfsprekend aannemen iedere keer wanneer we onze hond vragen om “omhoog te gaan!” Moeilijkheden bij het springen kunnen de wedstrijdloopbaan van een hond beperken of beëindigen. Zij kunnen voortvloeien uit lichamelijke, geestelijke en mechanische oorzaken. In het tweede artikel keken we naar lichamelijke oorzaken. Structurele oorzaken, veroorzaakt door de botstructuur. Functionele oorzaken die het resultaat zijn van hoe het lichaam van de hond gebruikt wordt, ongeacht de structuur. In dit artikel gaan we de geestelijke aspecten van het springen bekijken.


 


Geestelijke aspecten van springen (of van welke training dan ook) kunnen verdeeld worden in verstandelijk (“kennis”) en emotioneel(“gevoel”). Ofschoon verstandelijk een woord is dat zelden bij honden gebruikt wordt, past de definitie “beïnvloed door of verricht door de geest” zeker bij de discussie over wat onze honden leren en weten. Ik ben er me terdege van bewust dat de wetenschap nog niet heeft “bewezen” dat honden gevoelens hebben. Maar na een mensenleven lang omgaan met dieren, ben ik er vast van overtuigd dat zij gevoelens hebben. Natuurlijk moet de wetenschap ook nog “bewijzen” dat liefde bestaat, maar zelfs wetenschappers worden voortdurend verliefd! De prachtigste dingen in het leven zijn gewoonlijk de dingen die niet bewezen kunnen worden, maar waarvan we heel blij zijn dat ze er zijn.


Wanneer we spreken over de verstandelijke aspecten van het trainen of over wat de hond “weet”, bedoelen we gewoonlijk wat de hond begrijpt van een specifieke vaardigheid in een bepaalde context. Soms zucht een trainer: “Maar hij kent het toch”, wanneer een hond wezenloos naar hem opkijkt. De waarheid is waarschijnlijk dat de hond de vaardigheid wel kent, maar niet in deze context. Goede trainers weten dat een vaardigheid leren er niet mee eindigt dat de hond begrijpt dat “spring” betekent jezelf over de balk gooien. Het trainen moet voortgezet worden, zodat de hond leert dat “spring” dezelfde betekenis heeft onder heel veel verschillende omstandigheden en ondanks allerlei afleiding.


Zoals met alle lichamelijke vaardigheden, vereist zinvolle training een voortschrijdende benadering. Daarnaast een aanzienlijke ervaring om te leren om onder alle omstandigheden goed te springen. Veel honden springen onder druk van een wedstrijd op een andere manier dan ze gewend zijn. Een heel ervaren hond heeft geleerd hoe hij zijn lichaam in diverse omstandigheden moet gebruiken. Hij heeft ook geleerd om zijn emoties in bedwang te houden en hoe hij er, afhankelijk van de situatie, mee moet omgaan. Je kunt het eenvoudig vergelijken met de ervaringen van een automobilist. Wij leren allemaal snel – en “weten” dus – hoe we met een auto moeten rijden. Maar rijden in de sneeuw of in de mist, of over modderige wegen of met een blaffende puppy in de auto, is iets heel anders. Wanneer onze training en ervaringen als chauffeur systematisch deze omstandigheden omvat, zal onze rijvaardigheid zich overeenkomstig ontwikkelen. Hoewel ze niet slimmer zijn dan teenagers in Texas, kunnen teenagers uit Vermont beter in de sneeuw rijden, er wel van uitgaande dat ze het geleerd hebben. Een persoon uit Vermont van middelbare leeftijd zal echter meer ervaring hebben en dus beter weten hoe hij in de sneeuw moet rijden.


Het oefenen van springen moet zinvol zijn. Bij iedere sessie moet de trainer een specifiek doel in gedachten hebben. Het moet bedoeld zijn om bepaalde kwaliteiten van het springen te ontwikkelen en te verfijnen. Bijvoorbeeld: verlengen, verkorten, starten, wisselende afstanden, diagonale benaderingen etc. Een hond die nooit een hindernis gezien heeft, die geflankeerd wordt door helder gestreepte kikvorsen die trechtervormige bloemen vasthouden, zal in dat geval zeker aarzelen of zelfs weigeren te springen. In een ruimte binnen springen op verschillende soorten ondergrond en met soms merkwaardige verlichting, kan onderdeel worden van de basiskennis van de hond. In de buitenlucht springen op droog gras verschilt van een modderige onderlaag en die verschilt weer van licht bedauwd gras, dat weer niet hetzelfde is als zand. Het is aan de trainer om op een creatieve manier systematisch het inzicht van de hond uit te breiden, zodat wanneer je zegt hij “weet” hoe hij moet springen, het een heel scala van mogelijkheden omvat!


Emotionele gesteldheid is kortweg dit: emoties die op het lichaam en de geest van de hond inwerken. Iedereen die ooit buiten de wedstrijdring gestaan heeft en voelde hoe de vlinders in zijn buik zich vermenigvuldigden en zich organiseerden tot het 200ste Angst Squadron, weet dat emoties een grote invloed op ons lichaam en geest kunnen hebben. In het algemeen geldt, dat hoe sterker de emotie is des te minder we in staat zijn om helder te denken en ons lichaam op een nauwkeurige manier te gebruiken. Probeer eens dit experiment: sta op, zuig je adem naar binnen en houdt die in, klem je kaken op elkaar, trek je bips strak en sper je ogen wijd open. Houd dat 10 of 15 seconden vast. Probeer nu ter plekke te springen. De meeste mensen krijgen op deze manier angst en zijn zelfs niet in staat om omhoog te komen!


Wanneer een hond reeds fysieke beperkingen heeft, kan een bepaalde emotionele toestand de dingen zelfs erger maken. In een ontspannen comfortabel kader kan een hond in staat zijn fysieke beperkingen te compenseren. Maar in stresssituaties kan hij toch problemen bij het springen vertonen. Honden die bezorgd, bang of verward zijn, als gevolg van een bepaalde situatie of door het optreden van de trainer of door beiden, zijn niet in staat om hun kennis van het springen en hun lichaam volledig in te zetten. Een hond die woest aangespoord wordt, wat weer het andere uiterste is, zal heel veel moeite hebben om zijn lichaam exact en zorgvuldig te gebruiken.


De hond die niet ontspannen en vol vertrouwen is, loopt een groter risico om geblesseerd te raken. Gespannen spieren, veroorzaakt door irritatie, een blessure of een emotionele toestand, zijn vatbaarder voor scheuren en kunnen niet goed functioneren. Probeer eens met gebalde vuisten in je tuin rond te lopen. Je wordt dan snel gewaar hoe zelfs een schijnbaar onbelangrijke groep spieren je totale beweging beïnvloedt. Dat is dan alleen nog maar wandelen. Het wordt een stuk moeilijker voor een hond die bang is van -naar zijn idee- vreemd geklede mensen. Die bang is van een dreigend onweer of van een trainer die compleet uit zijn dak gaat, compleet met zweterige handpalmen en gespannen spieren.


Wanneer je eenmaal mogelijke fysieke oorzaken hebt geconstateerd of hebt uitgesloten, is de volgende stap het kijken naar de mentale aspecten. Een gebrek aan kennis of een bepaalde emotionele toestand of een combinatie van beiden, kan het springen van de hond beïnvloeden. Problemen die ontstaan als gevolg van gebrek aan kennis (de hond weet niet hoe hij moet springen of hoe hij in een bepaalde situatie moet springen) kunnen behandeld worden. Dit gebeurt door het verbreden van de kennis van de hond over springen in veel verschillende situaties en door het opdoen van meer ervaring. Op emotie gebaseerde problemen bij het springen, worden opgelost door wijzigingen in de emotionele toestand van de hond. Vergelijk wat je ziet wanneer de hond zonder problemen springt met wat je ziet wanneer er zich problemen voordoen. Zoals bij veel trainingssituaties dienen moeilijkheden bij het springen geëvalueerd te worden binnen de context waarin zij voorkomen. De situatie op zich kan vaak al een aanwijzing geven voor de oorzaak van de problemen.


Wanneer een hond je vertelt dat hij denkt dat hij iets niet kan, geloof hem dan! Zelfs wanneer zijn lichaam ertoe in staat is, maar zijn geest voelt dat dit buiten het bereik van zijn vaardigheden ligt, IS DAT ZO. Ga zoveel stapjes terug als nodig is, tot het punt waarop de hond er zeker van is, dat hij het kan. Werk daarna langzaam naar het punt toe waarop de hond een beetje onzeker is, maar nog steeds vindt: “Ik denk dat ik het kan”. Succes op dat magische punt leidt tot een dans van geluk van de hond “Ik weet dat ik het kan! Ik weet dat ik het kan!


In het volgende artikel zullen we kijken naar de mogelijke derde oorzaak voor problemen bij het springen. Mechanische oorzaken zoals evenwicht, verlichting en afstanden voor, tussen en na sprongen.

Join the Discussion

comments powered by Disqus

Product Tags

Use spaces to separate tags. Use single quotes (') for phrases.

Additional Information

Year No
Topics No
Author Suzanne Clothier
Presenters No

Reviews

Only registered users can write reviews. Please, log in or register