Kunnen Fysieke Oorzaken Wel of Geen Problemen Veroorzaken bij het Springen

Door Suzanne Clothier
Vertaling door Jan Tholhuijsen


Opmerking: Tweede van een serie artikelen over springen die eerder verschenen in het Off Lead tijdschrift.


Bij hondensporten moeten honden tegenwoordig kunnen springen. Wanneer ze het in wedstrijdverband beoefenen, zullen ze het vaak en goed moeten doen, maar moeten ze wel gezond blijven. Problemen bij het springen komen veel voor, maar worden zelden beschouwd als de manier van de hond om te zeggen: “Ik doe mijn uiterste best, maar het lukt niet”. Op welke manier je je hond ook leert springen, of je er voor kiest om het hem uit te laten proberen, het hem heel duidelijk te maken, hem op te jutten, mee te sleuren, hem te laten huppelen of voor de gek te houden, met je tong te klakken etc. allemaal in een poging om een probleem op te lossen. De waarheid kan zijn, dat de hond fysiek niet in staat is om de klus te klaren. Jammer voor honden gaan de meeste trainingen ervan uit dat de hond kan doen wat we vragen. Wij schrijven waarschijnlijk geen cheque uit zonder er zeker van te zijn dat hij gedekt is, maar we gaan zelden na of onze honden fysiek in staat zijn om te springen.


 


Om een idee te krijgen hoe de vaardigheid om te springen beïnvloed wordt door fysieke beperkingen, zowel van structurele (het skelet van je hond) als van functionele (de spieren van je hond etc.) aard, zullen we kort kijken naar het basismechanisme van het springen en hoe het lichaam van de hond, zowel structureel als functioneel, hierop reageert.


Bij de aanvang brengt de hond beide achterpoten onder zijn lichaam, terwijl hij de gewrichten diep doorbuigt (heupen, kniegewrichten en spronggewrichten) en laat dan de krachtige, complexe spieren van de achterpoten meedoen. Wanneer een van gewrichten van de achterpoot (heup, knie, sprong, koot en voet) weinig gestructureerd is, zal de hond problemen krijgen. Onze fixatie op heupen leidt er soms toe, dat we vergeten dat de hond nog 238 andere gewrichten heeft, die ook goed moeten functioneren. Het is mogelijk dat een hond volgens de OFA * normen uitstekende heupen heeft, maar een slechte constructie van knieën of spronggewrichten. “Maar zijn heupen zijn goed!” is hetzelfde als zeggen dat een auto die niet wil rijden hele goede nieuwe banden heeft.


Hoewel niet zo duidelijk, zijn ook de spieren van het bekken, onderrug en buik betrokken bij het begin van het springen. De zeer sterke rugspieren werken nauw samen met de buikspieren om het lichaam van de hond te kantelen. Bovendien helpen ze om het lichaam en het achterdeel in bedwang te houden tijdens het neerkomen. Deze spieren werken ook samen met de ingewikkelde groep spieren van de heupen. Wanneer één van deze spieren pijnlijk of zwak is, of er zijn structurele problemen met de ruggengraat of heupen, zal dat de uitvoering en de kracht van de sprong beïnvloeden.


Bij de aanvang wordt de voorkant van de hond opgetrokken en begint die te plooien. Hiermee wordt letterlijk het landingsmechanisme opgevouwen om niet in de weg te zitten tijdens de duur van de vlucht. Tegen de tijd dat het lichaam van de hond het hoogste punt van de sprong heeft bereikt, zijn de poten zo stevig opgevouwen als mogelijk is. Wanneer de hond het hoogste punt van het traject voorbij is, beginnen de voorste gewrichten zich te ontvouwen tijdens het naar beneden komen. De hond komt neer op een voorpoot, snel gevolgd door de andere voorpoot en dan de achterpoten.


Structureel en functioneel krijgt de voorkant van de hond de grootste spanning bij het springen en moet dus gezond, sterk en flexibel zijn. Bij ieder neerkomen is er een ogenblik waarop een voorpoot het volledige gewicht van de hond draagt en meer dan dat. Ieder ons van het gewicht van het lichaam van de hond dient vermenigvuldigd te worden met factoren als hoogte van de sprong en de snelheid van de hond. Trainers van honden met overgewicht moeten beseffen, dat ieder extra pond op de ribben zich vertaald in veel meer gewicht op de poten wanneer de hond springt.


De voorkant is ontworpen om de kracht van het neerkomen te absorberen. Iedere stijfheid in de gewrichten van de voorpoten - tot een beknelde teen aan toe- zal invloed hebben op het springen van de hond. Om een idee te krijgen hoe de rest van het lichaam beïnvloed wordt, wanneer de voorkant niet kan buigen en de kracht niet kan absorberen zoals het moet, moet je op een kleine bank stappen, doe je knieën op slot en spring eraf op een voet. Oei!


In ieder stadium van het proces van springen – van aanvang tot neerkomen – spelen de kop en de nek een belangrijke rol in het afstemmen van het middelpunt van de zwaartekracht van de hond. Het volledig kunnen bewegen van kop en nek, wijst ook op flexibiliteit van de spieren, diep in de nek en borst, die verantwoordelijk zijn voor de werking van gewrichten aan de voorkant. Met deze spieren wordt vaak geen rekening gehouden, omdat ze verborgen liggen onder de schouderbladen. Een gebrek aan flexibiliteit in de voorpoten, nek en/of borst zal leiden tot een aantal moeilijkheden bij het springen. Dat geldt in het bijzonder voor het intrekken van de poten en het opvangen van de krachten bij het neerkomen.


Een beperking zal de vaardigheid om te springen van de hond niet op ieder niveau beïnvloeden. Zoals bepaalde mechanische problemen bij een auto niet problematisch zijn, tenzij je een bepaalde snelheid overschrijdt of onder bepaalde omstandigheden rijdt. Hoe hoger de eisen hoe meer de beperkingen duidelijk worden. Bij een bescheiden prestatieniveau kan een hond met problemen in staat zijn het voor lange tijd te compenseren zonder duidelijke problemen bij het springen te hebben. Wanneer de eisen hoger worden, komen beperkingen die eerst niet herkend werden naar voren. Dit bezorgt trainers hoofdbrekens door het ontstaan van plotselinge problemen bij het springen. De beperkingen waren er waarschijnlijk altijd al, maar door de hogere eisen worden ze nu pas duidelijk.


In het algemeen kunnen honden gemakkelijker problemen aan de achterkant compenseren, dan een probleem aan de voorkant. Door zijn bouw laat de hond in het algemeen meer dan de helft van zijn gewicht op de voorkant rusten. Maar zo'n compensatie betekent een extra belasting, die na verloop van tijd de voorkant van de hond aantast. Ik ben honden met heupdysplasie tegen gekomen, waarvan de trainers doorgingen met hen te laten springen, ondanks de genoemde problemen met hun heupen. Om de beperkingen aan de achterkant te compenseren, waren de gewrichtsbanden van de voorpoten van deze honden zo uitgerekt, dat zij de poten duidelijk plat maakten, zodat ze niet in staat waren om degelijk te functioneren. Dit had ook tot gevolg dat alle andere gewrichten aan de voorkant zwaarder belast werden. Op die manier werd een eventuele afbraak versneld. Wat weer van invloed was op andere delen van het lichaam van de hond enz.


Het komt zelden voor dat een hond niet ergens een beperking heeft. Het is dus belangrijk om te begrijpen hoe fysieke beperkingen de stijl en de vaardigheid van springen van de hond beïnvloeden. In een poging om in te schatten hoe serieus een beperking kan zijn, of het een minieme beperking is of dat hij hersteld kan worden, volgt hier een tip. Wanneer de botten of gewrichten verborgen liggen onder de zichtbare massa spieren kan de functie van dat gebied, bij structurele problemen, verschoven worden of gedeeltelijk gecompenseerd worden. Op die manier kan bij honden met heupdysplasie de spiermassa functioneel gehandhaafd of verbeterd worden. Bij beperkingen in onzichtbare botten kan de functie gemakkelijk verbeterd worden. Wanneer de botten gemakkelijk te zien of te voelen zijn kan de structuur van het gebied maar beter goed zijn. Is dat niet het geval dan kun je maar weinig verbeteren.


Honden springen zoals ze denken dat het moet en naar hun beste kunnen. Honden springen omdat ze niet weten hoe ze het moeten vermijden. Ik heb nog nooit een normaal dier ontmoet dat zichzelf liet struikelen of zijn poten stootte omdat dat goed voelde. Problemen bij het springen dienen opgelost te worden. Maar voordat je je gaat haasten om een andere techniek te vinden moet je de tijd nemen, om te zien wat de hond je via zijn eigen lichaam zelf vertelt. Heel vaak zul je ontdekken dat er een structureel of functioneel probleem speelt.

Join the Discussion

comments powered by Disqus

Product Tags

Use spaces to separate tags. Use single quotes (') for phrases.

Additional Information

Year No
Topics No
Author Suzanne Clothier
Presenters No

Reviews

Only registered users can write reviews. Please, log in or register