Waarom Mag Je Geen Snoepje Van Een Baby Afpakken (Als Hij Het Goed Vindt)?
March 8, 2017
“Green Eggs & Ham” en Hondentraining
March 8, 2017

Wat is de Optimale Hoogte om te Springen bij Obedience?

Door Suzanne Clothier
Vertaling door Jan Tholhuijsen

VRAAG: Dit (nieuwe richtlijn voor de hoogte van de hindernis) schijnt een nieuwe kans te bieden: train de hond niet om over een willekeurige hoogte te springen, maar zoek voor de hond naar de juiste hoogte en de juiste afstand tussen twee sprongen! Nu vraag ik me af of er voor een bepaalde hond een optimale hoogte om te springen bestaat en zo ja wat de factoren zijn die deze hoogte bepalen (bv. stap, gewicht, schouderhoogte etc.)?

SUZANNE CLOTHIER: Ik weet niet zeker wat je bedoelt met “optimaal”. Bedoel je het minst stressvolle? Het meest comfortabele? De hoogte die het beste de stijl van springen van de hond laat zien? Ik neem aan dat je bedoelt de laagst mogelijke hindernis waarover de hond op een correcte manier kan springen en die daardoor de stress vermindert. Een geringere hoogte geeft natuurlijk minder schokkracht, maar is voor “bepaalde” honden NIET altijd de beste keuze.

De vaardigheden van de hond om te springen omvatten structurele kenmerken, functionele kenmerken (flexibiliteit, balans, kracht), zijn kennis van het ingewikkelde proces van springen en zijn persoonlijkheid. Ongeacht het ras zal de hond, wanneer hij niet grondig getraind is, problemen hebben bij het springen. Bij problemen bij het springen bedoel ik dat hij moeite kan hebben om bepaalde hoogten te bereiken. Problemen worden zelfs voor een ongeoefend oog duidelijk, wanneer de hond op bijna schouderhoogte springt. Sommige honden zijn echter gezegend met een buitengewone structuur, voortreffelijke bespiering, ijzersterke gewrichtsbanden en een langbenig, betrekkelijk licht skelet. Samen met een zeer enthousiaste en toegewijde persoonlijkheid heb je een hond die zelfs zonder veel ervaring kan slagen op AKC hoogte. Op de behendigheidsbaan zal deze hond echter zijn gebrek aan kennis en/of fysieke beperkingen laten zien.

Ik heb Engellse bulldogggen, Amerikan Staffordshire Terriers, Newfoundlanders, Franse bulldoggen en Corgi’s gezien die heel mooi sprongen. Ga er dus niet vanuit dat op een juiste manier springen alleen voorbehouden is aan een bepaald lichaamstype. Er zijn beslist beperkingen bij deze rassen vanwege het feit dat ze niet in het leven geroepen zijn om te springen. In dit geval waren deze honden echter zorgvuldig en systematisch getraind in het springen en waren flexibel, in balans en goed gestructureerd. Van de andere kant heb ik heel veel individuele honden van “atletische” rassen gezien die heel slecht sprongen.

In het algemeen geldt dat hoe verder de structuur van de hond afstaat van de “natuurlijke vorm” van de hond, hoe moeilijker het springen zal worden. Bij “natuurlijke vorm” van de hond bedoel ik de oorspronkelijke versie van de hond in de natuur. Voor uitleg hierover kijk naar de pariah honden, iedere derde generatie mengrassen, de coyote en de wolf. Allemaal bezitten ze lichte skeletten, lange poten, matige hoekigheid, ijzersterke gewrichtsbanden en aanzienlijke soepelheid.

Mijn uiteindelijke reactie is dat de optimale hoogte de laagst toegestane hoogte is. Ik vraag me echter af of er een biomechanische, springtechnische of zelfs motivatie gerelateerde reden is om hoger te springen dan de schouderhoogte van de hond.

Vreemd genoeg springen enige van de meest getalenteerde springers die ik ken NIET perfect en goed op lage hoogten. Zij zijn dikwijls slordig tot dat schouderhoogte of nog iets hoger bereikt is. Dit is heel bekend bij paarden. Enige van de meest talentvolle springpaarden ter wereld waren buitengewoon slordig op lage hoogten, maar precies en zuiver bij duizelingwekkende hoge sprongen. Uit ervaring weet ik dat voor deze honden en paarden de “vraag” om te springen behoorlijk krachtig moet zijn, voordat ze zich werkelijk ervoor inzetten. Het is net zoiets veronderstel ik als een Maserati op een 55 MPH highway te laten rijden. Een zeer goede deelneemster aan behendigheid trainde een poosje samen met mij. Haar zwarte Labrador Licorice moest met hindernissen van 90 cm. werken (dit houdt in 90 cm. hoog en 90 cm. breed) om ervoor te zorgen dat hij op 75 cm niet slordig zou zijn.

Een deel hiervan heeft een psychologische oorsprong. Voor wedstrijden moet een atleet “overtraind” zijn dat wil zeggen 15 – 20% boven de wedstrijdeisen. Op die manier wordt rekening gehouden met de vermindering in vaardigheid als gevolg van wedstrijdstress. De wedstrijdeisen liggen op die manier goed binnen de grenzen van de atleet en niet ternauwernood binnen zijn bereik. Om die reden conditioneert mijn springprogramma de hond ook op herhalingen. Daardoor liggen de twee springrondes die vereist worden bij de behendigheid van de AKC, goed binnen de mogelijkheden van de hond, althans in termen van inspanning van de spieren.

Veel trainers maken een ernstige fout bij het trainen van het springen van hun honden, wanneer ze stoppen als ze wedstrijdhoogte bereikt hebben (wat die hoogte ook mag zijn). Cursusdeelnemers en studenten zijn vaak geschokt wanneer ik aanbeveel dat een hond 5 tot 15 cm. boven zijn wedstrijdhoogte moet werken. Dit gaat er natuurlijk wel vanuit dat de hond fysiek, structureel, emotioneel en functioneel geschikt is! Dit is opnieuw een standaardprocedure bij paardentraining. Een paard dat deelneemt aan springen op 90 cm hoogte traint thuis vaak met hoogtesprongen van 1 m – 1,05 m. Honden zijn vergeleken bij paarden veel betere atleten en kunnen veel beter springen. Ik denk dat een hond die niet op een gemakkelijke manier zijn wedstrijdhoogte bereikt en overschrijdt in die betreffende klasse niet thuishoort!

Ik heb het springen van honden geëvalueerd vanaf 1989 en ik heb dat gedaan door heel Amerika. Uit ervaring weet ik dat de meeste trainers en instructeurs niet in staat zijn de atletische vaardigheden en beperkingen van een hond goed in te schatten. Zonder die informatie is het moeilijk om eerlijk tegenover je hond te zijn. Er zonder meer van uitgaan dat je hond geschikt is, is heel erg oneerlijk. Ik spoor iedereen aan die – zoals ook zou moeten – serieus bezorgd is over de invloed van springen op het welzijn van hun hond om de video “ Your Athletic Dog” te huren, te lenen of te kopen. Het is de enige video op de markt, die laat zien hoe je de atletische vaardigheden van de hond in moet schatten en hoe je de zwakke kanten kunt verbeteren en problemen kunt minimaliseren. Trainers zijn dikwijls stomverbaasd wanneer ze zich realiseren dat fysieke beperkingen de oorzaak zijn van zeer vele prestatieproblemen. Van scheef zitten tot slordige houdingen, tot uit de bocht vliegen bij het springen en zelfs van problemen bij het volgen!

Hoe meer je weet van je hond, hoe meer diervriendelijk en eerlijk je kunt zijn in je beslissingen als trainer. Honden zijn geen vrijwilligers in deze sport. Zij zijn dienstplichtigen. Het is de morele plicht van de trainer om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over de hond, voordat je eisen aan hem stelt of beslissingen neemt ten behoeve van de hond.

Springen is een ingewikkelde beweging die aanzienlijke training vraagt van het zenuw- en spierstelsel. Train je hond alsjeblief op een manier dat hij systematisch en voortschrijdend leert. Hij zal de tijdsinvestering terugbetalen met vertrouwen, een mooie uitvoering en het belangrijkste met de vaardigheden die hij nodig heeft om op zijn best te presteren met een minimaal risico op blessures.

Ik zal nooit lang genoeg leven om te begrijpen waarom mensen zo hysterisch worden over springhoogten. De sport is “gehoorzaamheid” NIET fysieke bekwaamheid! Ik zie niet in waarom een lagere sprong de bereidheid van de hond om te gehoorzamen doet verdwijnen. Ik heb zoveel honden gezien die fysiek en structureel niet geschikt waren om te springen, maar waarvan de eigenaren vastbesloten waren om een kwalificatie te behalen. Voor deze honden ben ik blij dat de springhoogte verlaagd is. Laten we hopen dat dit hun blessures en leed vermindert en de verschrikkelijke methoden terugdringt die gebruikt worden om een hond te “trainen” (martelen?) die faalt, maar waarschijnlijk zijn uiterste best doet. Verschrikkelijke methodes, zoals bijvoorbeeld hem over de hindernis gooien, hem met een lijn erover trekken; elektrische halsbanden, springbalken onder stroom, aan touwen trekken om de hindernis om te gooien, plexiglas/draad “verrassingen”; spijkers in de bovenkant van de hindernis etc.)

Gezien de geschiedenis en functie van veel rassen, lijkt het alleen maar redelijk om ontheffing te verlenen. Wat de spiercellen betreft en de snelheid van bewegen ZIJN rassen verschillend en gezegend met verschillende bekwaamheden. Wij moeten waarschijnlijk allemaal in gedachte houden dat gehoorzaamheid van de AKC zijn oorsprong vindt in een Public-Relation campagne die bewees dat raszuivere honden niet dom waren! Sinds de betrokken honden Standaard Poedels waren, selecteerden trainers natuurlijk op gedrag dat goed binnen het poodle repertoire paste: springen, apporteren, volgen etc. Was mevrouw Helen Whitehouse Walker de eigenaresse van Cairn Terriers geweest in plaats van Poodles, dan zouden we allemaal moeten proberen om onze Sint Bernhard door een stuk pijp met een doorsnee van 22,5 cm. te wringen en hem ervan overtuigen dat ratten vangen aantoont hoe geniaal hij is!

Met dank voor het vragen naar mijn mening. Ik hoop dat men er iets aan heeft.


By choosing to download this article you agree to our article usage terms

“Wat is de Optimale Hoogte om te Springen bij Obedience?” by Suzanne Clothier

Download Now